Deftones su stvorili prepoznatljiv katalog u modernoj teškoj muzici, pretvarajući sirovi haos u sanjive pejzaže zvuka. Svaki album otkriva novu stranu benda – moćnu ili eteričnu – ali uvek jedinstveno njihovu. Sa izlaskom najnovijeg albuma Private Music 2025. godine, pravo je vreme da se čuje kako svaki album odzvanja danas.
Deftones su evoluirali od svojih sirovih, agresivnih početaka ka istraživanju atmosferičnih zvukova, potvrđujući svoju svestranost i posvećenost pomeranju muzičkih granica. Skoro tri decenije grade jedinstven zvuk koji spaja težinu sa nežnim teksturama, pridobijajući vernu i novu publiku još od ranih pesama poput Bored i 7 Words iz 1990-ih godina.
Objavljivanjem novog albuma Private Music u avgustu 2025. godine stvorena je savršena prilika da se ponovo presluša cela diskografija. Napomena, ova rang-lista više odražava navike u slušanju više nego sam kvalitet njihovih izdanja – jer na kraju, Deftones zaista nema loš album.
Album Deftones iz 2003. godine u početku je bio potcenjen jer je izašao u senci White Ponyja, ali je vremenom stekao priznanje kao najbolje i ujedno jedno od najmračnijih i najtežih izdanja benda. Pesme poput Bloody Cape i Minerva savršeno spajaju sirovu intenzivnost i sanjive slojeve koji definišu identitet benda.
Godine 1997. bend je objavio Around the Fur, album koji je zabeležio hitnost i agresiju dok je učvršćivao njihov jedinstveni glas. Numere kao što su My Own Summer (Shove It) i Be Quiet and Drive (Far Away) učinile su ga trenutnim klasikom tokom 1990-ih.
Sa albumom White Pony iz 2000. godine, Deftones su isporučili ono što se često smatra njihovim remek-delom. Album je spojio teške rifove i nežne melodije, a pesme poput Change (In the House of Flies) i Passenger ostale su prekretnice ne samo za bend, već i za ceo pravac alternativnog metala. Na koncertima je Passenger dobio posebnu draž u verziji sa Hayley Williams iz sastava Paramore.
Debitantski album Adrenaline iz 1995. godine i dalje odiše mladalačkom agresijom i sirovim rifovima koji nose ogromnu energiju. Kada se traži najteža strana Deftonesa, ovo izdanje je prvi izbor. Album koji puca od nostalgije.
Nešto više od deset godina kasnije usledio je Diamond Eyes iz 2010. godine, trijumfalni povratak posle tragedije, oštar, fokusiran i podižući. Sa pesmama poput Rocket Skates i masivnom You’ve Seen the Butcher, album je pokazao i snagu i preciznost benda.
Samo dve godine kasnije, Koi No Yokan iz 2012. godine proširio je raskošne zvučne pejzaže Diamond Eyesa i postigao savršenu ravnotežu između težine i melodije. To je jedno od njihovih najpotpunijih izdanja, koje retko spaja agresiju i lepotu.
Najnoviji album Private Music iz 2025. godine igra na sigurno, oslanjajući se na dobro poznatu formulu Deftonesa, bez mnogo eksperimentisanja i razmišljanja. Njegova uglađena produkcija ga smešta rame uz rame sa Ohms-om kao snažnim kasnim izdanjem i sigurno jednim od najboljih albuma 2025. godine.
Kada je Ohms objavljen 2020, pokazao je da Deftones i dalje imaju težinu i relevantnost i posle decenija rada. Uvodna pesma Genesis posebno je demonstrirala njihovu sposobnost da pretvore težinu u hipnotički doživljaj.
Godine 2006, haotična produkcija albuma Saturday Night Wrist rezultirala je izdanjem koje se snažno oslanjalo na atmosferu. Iako podeljeno iskustvo u trenutku izlaska, s vremenom je postalo jedinstveno iskustvo slušanja, posebno kada se traži ambijentalni zvuk Deftonesa.
Na kraju, album Gore iz 2016. ponudio je melodičan i slojevit zvuk, koji je, iako lep, povremeno mankako intenzitetom tipičnim za bend. Ipak, pesme poput Prayers / Triangles i Hearts / Wires otkrivaju trenutke suptilne snage vredne ponovnog preslušavanja.
Deftones ostaju bend bez slabih tačaka. Svaki album otkriva drugačiji aspekt – bilo sirovu snagu, eteričnu atmosferu ili njihovu kombinaciju – što osigurava da njihova muzika i dalje osvaja slušaoce iz godine u godinu.
